Çok hızlı oldu her şey, bu kadar çabuk değişmemesini istediğim her şey,aynı kalmasını istediklerim, kısacası hayatım, o kadar çabuk değişti ki anlayamadım, kendime bakip da bana ne oluyor diye soracak vakti bile bulamadım. Nereye gittiğimi ya da nereden geldiğimi göremeden ilerledim ve sanırım sonunda duvara çarptı hayatım. Dışarıda bir yerlerde başka insanların hayatları akip sürerken ben üzerinden atlayip aşamadığım duvarın arkasında, duvarın diğer tarafında neler olup bittiğini göremeden hayaller kurup başka dünyalara gitmeye başladım. Öyle hayallerdi ki bunlar, başka insanların hayatlarının önemli bir parçası olduğunu düşündüğüm hayallerdi. Bu hayallerim, duvarımın üzerindeki irili ufaklı delikleri fark etmemle yerini gerçeklere bırakmaya başladı. Deliklerin her birinden baktığım da ise gördüklerim beni altüst etti her seferinde. Delikleri sıvamaya çalıştım becerebildiğim kadar ama olmadı. En sonunda ise elimde yarısı delik deşik edilmiş diğer yarısı amatörce sıvanmaya çalışmış hayallerim ve hamur halini almış yeniden şekillendirilmeyi bekleyen hayatım kaldı, artık yorgunluktan şekil alamayan o küçük adamın küçük hayatı...

G. Ozan Erol
09.06.2009-Dönüm Noktası